Acıya Seyirci Olmak

Her gün bir çok fotoğrafla karşılaşıyoruz sosyal medyada,tv de veya başka yerlerde. Acının fotoğraflarıyla.

Kime zulmediliyorsa şimdi, feryadının tek kareye sıkıştırılmış haline defalarca şahit oluyoruz. Filistin’deki annesiz yavruya, Suriye’de eşini şehit vermiş bir kadına, Halep’te evladı şehit olurken ona şehadet söyletmeye çabalayan vakar annelere takılıyor kameralar.

Metin Karabaşoğlu şöyle diyor “seyirci olmak” konusu hakkında:

“Yaşamamış insanlara üzülüyoruz; yanıbaşımızda yaşayan insanların üzüntülerinden habersiz. Haberdar olduğumuz halde ise duyarsız… Yaşanmamış olaylara üzülüyoruz; yanıbaşımızda yaşanan üzücü olaylara karşı duyarsız… Artık hepimiz birer seyirciyiz. Yanıbaşımızda yaşanan hayatı bir dizi film seyreder gibi seyrediyoruz. Mudahale etmeden,içine katılmadan,sorumluluk almadan. Bu düzen değişmeli…”

Tüm dünya bu zulmü duysun,görsün ve bir şeyler yapsın diye bu çabalar evet. Ama ne yazık ki bize, mazluma umut olalım diye ulaştırılan her habere seyirci oluyoruz.

İşte korkum buydu. Acıya seyirci olmak. Neredeyse bir dizi izler gibi çay eşliğinde izleyeceğiz acıları diye korkuyorum. O an ah vah edip haber bittikten on dk sonra israf dolu hayatımıza ani bir geçiş yapmaktan nefret ediyorum. Evet gayet açık. Nefret ediyorum!

Niye uyanamıyoruz ? Damarlarımızda dolaşan ne ? Sol yanımızda atan bir kalp var mı hâlâ? Vicdanımızın sesini nefsimizin gürültüsü mü bastırır oldu ?

Evet sizi/bizi rahatsız etmek için bu yazı. Bir masum nefes alamıyorken artık,o çok rahat dünyamızı dar etmek için. Bebekler uyanırken bir gece yarısı bir daha uyanmamak üzere, uykulu ve uyuşuk bedenimize uykuyu haram etmek için. Acıya seyirci olmamak, seher vaktinde duaya durmak, -biraz olsun nefsimizi dinlemeyip- paramızın bir kısmıyla gerçekten mazluma umut olacak çalışmalar yapmak için, yapamıyorsak yapacaklara iletmek için, uyuşuk her ferdi-önce kendi nefsimizi- uyandırmak için.

Evet sana diyorum-nefsim- heyhât !

Zalime duyduğun öfkene ne oldu ? Kaçsın uykuların.

Dünya sevgisiyle dolan kalbinin iştahı kaçsın. Nefret et mazluma umut olamadığın her dakikadan.

“Bu çağdan nefret ettim” diyor şair “etimle kemiğimle nefret ettim.”

Ağır geldi biliyorum. Lakin nefis ağır sever(!).