Ahvalimden Kesit
- Pamuk Prenses
- 23 Haziran 2018 - 13:14
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Kafamın içinde dehşetli bir debdebe ile dönen sayısız at… Birini sustursam öteki başlar hoyrat koşturmalara. Benim narin yüreğim nasıl kaldırır bunca hadiseyi? Bir zamanlar tek hayalim gösterişten uzak bir serencamın parçası olmaktı. Sonra hayatımdaki insanların sayısı çoğaldıkça hikayemin olay örgüsü kayboldu, kahramanım kendini kaybetti; tıpkı batı etkisi ile ne yapacağını şaşırmış bir doğulu gibi. Hayatta en iyi yapabildiği şeydi belki de kahramanın doğulu tavırları; masum, iyi niyetli, kalbini kaybetmemiş, sade, naif… Bunlara rağmen beyni kalbinin, dünyası ahiretinin önüne geçmiş birtakım insanların çıkarlarına kurban gitmek… Diğer bir ifadeyle kalbiyle yenilmek…
Kalpten olanlar, hikâyemin kahramanı ve arkadaşları; onlar “İyiler hep kazanır” klişesine rağmen hep kaybetmeye mi meyillidirler? Belki de bazı kavramları yeniden değerlendirmek gerekir. Kaybetmek ve kazanmak tam olarak nedir? Nasıl kaybedilir ya da kazanılır?
Kafamın içindeki atlar, durmuyorlar yine yerlerinde… Düşünceden düşünceye, ızdıraptan ızdıraba yöneliyorlar. Geniş bir alanda koşuşturmak atların en sevdiği iştir, benim kafamın içindekiler fazla bahtiyarlar, durduramıyorum onları. Adım atarken dahi karıncaları rahatsız etmemeye çalışan zâtımın yaşadıkları nedir böyle, anlam veremiyorum.
Yorumlar