Bir Annenin İtirafları/ Çamurdan İnsan
- Fatma Nur Kayıkçı
- 23 Aralık 2017 - 06:48
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
"Üzerimi balçıkla kaplamışlar. Başımın üzerinde çamurlar köpürüyor."
İmtihanın en ağırı manevi olarak boşluğa düşmektir. Çocuk yetiştirme çabasının en zorlayan yanı; Hayattaki hedeflerini bir kenara koyup manevi donanımını sağlamlaştırmaktır. Bu durum, bir nevi insan olmanın kuralıdır. Boşluğa düştüğünüz an örümcek ağları sizi sarmaya başlar..
Annenin kendini bulması, kendini bilmesi çocuk yetiştirme noktasında en önemli başlangıç iken; Annenin manevi boşluğa saplanması da durumu bir o kadar çıkmaza sokmaktadır.
Plan yapın demek istiyorum ama ben plan yaptığımda uyamayanlardanım. Yapacaklarımı belirleyip uygun zamanda hayata geçirme yöntemini uyguluyorum. Bu noktada öncelikler ağır basıyor. İlgimi hangi konu çekiyorsa ona yöneliyorum. Sık sık unuttuğum şeylerden biri manevi donanımımın her şeyden önde olmasıdır. Temel örnek olmam gereken konu bu iken, edebiyatla uğraştığımda bir süre sonra ipler elimden kaymış oluyor. O ipe tutunmak öyle zor ki..
İyi çocuk yetiştirmenin, ahlaklı bir birey olmanın temel kitabı olan Kuran-ı Kerim dururken 'Kişisel Gelişim' yahut 'Çocuk Gelişimi' kitapları okumak, temeli sağlam olmayan bir bina yapmaya benziyor.
Bir bataklıkta sabahlıyorum bazen. Temizlik yapınca geçecek sanıyorum. Ruhun temizliği farklı bir boyut. Bu defa ondan başlamam gerek... Çamurdan yaratıldığımı unutuyorum çoğu zaman.. Hakikatini kaybeden bir zavallı gibi.
Yorumlar