Bir Çocuk Halep

Bir şehir düşünün,
Ne mavi bir gökyüzü,
Ne de mavi bir denizi.
Bir şehir ki,
Tüm renklere hasret kalmış.

Bir şehir düşünün,
Güneş gökyüzüne küsmüş,
Yağmur bulutlara,
Ay geceye, gece yıldızlara.
Yıldızlar yere düşüp toprak olmuş.
Bir şehir ki,
Karanlığa mahkum edilmiş.

Bir şehir düşünün,
Ve o şehirde bir sokak.
Soğuk ve kimsesiz bir sokak.
Karanlığın koynuna uzanmış yatıyor.
Ve susmuş bedenler.
Ölümün ilmek ilmek dokunduğu,
Güllerin ve yeşil yaprakların solduğu,
Soğuklarda yanan bir şehir.

Bir şehir ki,
Adı Halep…
Adını duyanda hal bırakmayan,
Ölüme demir atan,
Ölüme baş koyan bir şehirdir.

Bir şehir düşünün,
Ezanlar susmuş,
Selalar sıraya girmiş.
Sokakları minik bedenler süslemiş.
Kan damlayan,
Kana susamış bir şehir…

Bir şehir düşünün,
Ve o şehirde bir anne.
Haykırıyor dünyanın yüzüne.
Feryatları arş-ı alayı delen,
Evlatlarını parça parça toprağa vermiş,
Yüreği kor gibi yanan,
Evladını yitirmiş bir şehirdir Halep.

Bir şehir düşünün,
Ve o şehirde bir sokak.
O sokakta bir çocuk.
“Anne” diye feryat ediyor.
Ama kimse dönüp bakmıyor,
Kimse ses vermiyor sesine.
Boşluğa uzanan ellerine,
Kimseler el uzatmıyor.
Annesiz kalmış bir şehirdir Halep.

Bir şehir düşünün,
Işıkları sönmüş.
Bombalar aydınlatıyor her yanı.
Ama kimseler bakmıyor.
Vicdan, sırtını dönmüş.
Yalnızlığa diz çökmüş bir şehirdir Halep.

Bir şehir düşünün,
Henüz hiç kimse düşünmemiş,
Bizi Rabb’e şikayet edecekmiş,
“Duasız kaldım” diyecekmiş.
Dua bekleyen bir şehirdir Halep.

Bir şehir düşünün ki,
Gözleri yolda, elleri semada,
Yüreği muallakta kalmış,
Gözyaşı yanağa akmış,
Serzenişleri kapına dayanmış.
Seni bekleyen bir şehirdir Halep.

Ve bir şehir,
Acıyı kucak açmış,
Sensiz çığlıklar atan bir şehir…
Kızgın sularda boğulup,
Kıyıya vuran bir şehir.
Dünyanın kör gözlerine, sağır kulaklarına,
Ağlamaktan göbeği çatlayan bir şehir.
Evladına doymayan bir şehir…
Oyuncağı elinden alınan bir çocuk Halep…