Bir Yara, Adı Baba

Malatya’yı bilen bilir. Biz buralarda kayısının her çeşidini yaparız. Kayısı bahçesi olmayan olana veya kayısı işini erken bitiren tanıdığına, komşusuna, akrabasına yardıma gider. Ellerinden tutarlar birbirlerinin.

Annemle birlikte yardım etmek için bir akrabamıza gittik. İki tane küçük çocuğu vardı. Biri kız biri erkek. Kız olan altı yaşında erkek olan dört.

Öğlen yemeğinden sonra babaları semaver yakmak istedi ikisi de yardım etmek için koştu. Babası çakmak istedi ikisi koştu. Babası odun istedi ikisi koştu. Bu koşmalar devam etti gün boyu. Bir annesine koştular su verdiler, kasa getirdiler bir babasına koşup kayısı götürüp getirdiler. Anne-babaya iyilikte koştular. Yarıştılar önce yapmak için her isteklerini. Yeri geldi yaramazlık yaptılar.

Gün boyunca çocukları izleyip durdum. Babasının etrafında nasıl koşuşturduklarını, bahçede salatalık koparma deneyimlerini, böceklerdeki  farklılıkları keşfetmedeki heyecanlarını hepsini, hepsini.

Ve öyle bir babaya şahit oldum ki kalbim, iyilik gördü. Kızarken daha doğrusu uyarırken çocuklarını naif, gülerken naif, onlara tavsiyelerde bulunurken naif. En ufak bir şeyde eşine yardıma giden, her işin ucundan tutan, eliyle, diliyle, samimiyetiyle onlarla tamamen hemhal olmuş bir eş bir baba.

Bir güzellik gördü kalbim. Bir şiir okudum orada. Dilimle değil gözlerimle kalbimle. Kıskandım. Çok kıskandım.

Naif aileler, naif babalar bizim en büyük yitiğimiz.

O kadar mutsuz aileler bildim ki daha şu yaşımda. 15 yaşında annesini döven bir oğlan çocuğu gördüm. Kız çocuklarıyla, eşiyle, annesiyle ağız dolusu küfürle konuşan yüreği ölmüş zalim babalar bildim.

Bilhassa erkeklerimiz kendisiyle alakalı hiç bir şeyi güzelleştirmiyor artık. Erkeklerimiz ciddi bir şekilde kabalaşıyor, ahlâksızlaşıyor, yozlaşıyor. Oysa güzel bir ahlâk, merhametli bir kalp, yerli yerinde tepkiler, güzel bir üslup (ki bence üslup kimliktir) ve en önemlisi Allah korkusu her şeye yeterdi. Dünyaya ait bütün çirkinlikleri, zorlukları kolaylaştırırdı.

Bugün yeniden umuda sarıldım çünkü  yarası babası olmayan çocuklar gördüm.