Ey Kalbim!

Kelimeler de tükenir mi sevgili kalbim?

Susar mı insan konuşmak isterken delicesine?

Sığınır mı bulutların maviliğine; gökyüzüne şiirler yazar mı içinden?

Hiç okuyamayıp siler mi zihninden tüm haykırışlarını?

Kırmadan dökmeden yaşayabilir mi huzur içinde?

Var mı bir çare bir çıkış yolu!

Göz pınarlarına set çekecek bir perde?

Ey Kalbim konuş benimle!

Hüzne giydirdiğin tebessüm perdesinden sıyrıl.

Bir ses ver tüm bilinmeyenlerime...

Yolunda gitmeyen bir şeyler var hissediyorum.

Anlamlandıramasam da biliyorum, cevaplar sende gizli.

Bir muamma olmaktan öteye geçip dertleş benimle.

Bedenim zihnimin yorgunluğundan muzdarip sen ise ikisinin yüküne bir de ruhumun bitap düşmüşlüğünü ekleyip taşımaya gayret eder oldun.

Belli etmek istemesen de en çok sen yoruldun hırpalandın.

Ve hep sustun...

Konuş benimle Ey Kalbim!

Huzur bul ki huzur bulayım...

Susma, sen susarsan ben nefessiz kalırım.

Ses ver bana Ey Kalbim!

Çıkart beni bilinmezlik girdabının dehlizlerinden...

Bir yanım hüzün bir yanım umut...