Fotoğraf Düşmanı Snapchat

Eskiden fotoğraflar bir anlam ifade ederdi. Yani sevdiğimiz insana  ölene kadar bakar, saklar, kaybettiysek yad ederdik. Fotoğraf sevdiğimiz insanı hep yanımızda hissetirir, yüzünü hafızamıza kazırdı. Fotoğraf o kişiyi yaşatmak demekti. Şimdi bunları niye yazıyorum değil mi? Niye aniden bu fotoğrafa taktım kafayı? Sebebi çok saçma bulduğum, bir anlam veremediğim, fotoğrafın anlamını, var olma amacını bozan Snapchat yüzünden. Yani saniyelik bakıp silinen şeye fotoğraf denir mi? Böyle fotoğraf mı olur? Ben eski kafalı olabilirim ama eski bana daha anlamlı geliyor. Ben sevdiklerimi, ya da bakmak istediğim bir anımı saklamak ister, onları unutulmaz hale getirmeye çalışırım, Snap gibi balık hafızalı olmaya niyetim yok.

En çok da garipsediğim ve yine bir anlam veremediğim şey de insanları kılıktan kılığa sokuyor ve bununla insanı eğlendirmeyi başarıyor. İnsan kendisini çok afedersiniz maymun- ya da köpekle, kısaca hayvan efektlerini kullanıp nasıl eğlenir aklım almıyor, yakıştıramıyorum. İnsan kendisine niye bu hayvan efektlerini uygulayıp eğlenir ki? Dil çıkaran, kendisini zombi ve benzeri gibi garip yaratıklara çevirip bundan zevk duyan bir nesil olduk. Tabi başka özellikleri de vardır ama benim bildiğim bu kadar. İnstagram da kendisini malum snapchate benzettiği için bu durumdan oldukça rahatsız oldum ve ‘canıma tak etti’ tabirini ciddi anlamda hissettim. Umarım fotoğraflar o anlamlı duruşlarından taviz vermez ve değerlerini bu uygulamalar  yüzünden kaybetmezler. İnsanlara bakıyorum da en güzel fotoğrafları çekmek için uğraşıyor, kurslara gidiyorlar. O saniyelik izledigimiz program emeğinize hakaret değil midir? Neyse, isterseniz abartıyorsun deyin sonuçta bu benim fikrim. Geleceğin cahilleri alfabeyi sökemeyenler değil fotoğraf çekemeyenler, onları okuyamayanlar olacak deniyor. Ama kendi fotoğraflarını okuyamayan fotoğrafçıyı da cahil saymak gerekmez mi?