Hasret Emanettir Bize

Bilmiyorum dedem de özlemişmiydi harflerin, kelimelerin bile bir âhengi olduğu zamanları. Başlı başına yazısı bile şaheser olan asırları. Yollarında sokaklarında ıtırlar esen. Edebin çiğnenmediği zamanlar. Her şeyin bir manası varmış eskiden, şimdi her şeyin bir fiyatı var. Kendi özümüzden bir şeyler göremiyoruz caddelerde, okullarda, çarşılarda. Belki eski bir sebilin yanından geçerken yada sülüs hattıyla yazılmış bir mezar taşını gördüğümde hatırlar gibi oluyorum. Bir zamanlar herşeyde bir sanat vardı.

Mana yüklenirdi her şeye. Biz maddede boğulanlar, ne zaman anlayacağız unuttuğumuzu? Bilmiyorum dedem de böyle mi düşünürdü.

O güzelim tavanı yüksek ahşap evlerden kalmadı şimdi. Bizim nasibimize beton yığınları düştü. Camları avlusuna bakan evlerden avlusuz mahremsiz binalara haps olduk.

Zerafet öldü eskilerle. Bulsak eski hattatlardan.Edeb Ya Hu yazıp assalar tüm güzergahlarına gençliğin. Eski kündekari ustalarından.Minberlerle beraber cemaati de geçirseler içiçe.Eserler versek eskiler gibi duvarları ve insanları nakış nakış işlenmiş.

Şekva ediyorum evet. Sarıklı, hoş sohbet, gönle şifa erenler. Ah kim bilir nerdeler. Yâri ile göz göze dahi gelmeyen Yiğitler nereye gittiler. Neydik ne olduk.

Bilmem ne eder olduk. Nerde bulalım bir Şeyh Galib. Bir Fuzuli çıksa ya şimdi. Erzurumlu İbrahim Hakkı hazretlerine benzeseya alimler. Mavlana’yı , Yunus Emre’yi bekliyor sanki terk edilmiş tekkeler. Bilmiyorum dedem de böyle mi derdi.

Eskiler görse bizi hayret mi ederdi, yoksa kahırlanıp heyhat mı derdi. Camilerimiz hala onların yaptığı gibi ama onların doldurduğu gibi dolu değil. Kervansarayımız yok, otelimiz var. İmarethanemiz yok, restoranımız var. Pek şey bırakmadık kendimize onlardan. Ama bir gün anlarız belki diye en azından hasret emanettir bize.