Haydi Bir Bismillah Diyelim

Yeni başlangıçlar yapmak gerekiyor bazen. Her şeyin bitmiş olduğunu düşündüğümüz an bile bu gerekebiliyor. Hani olur ya, kendimizi bu fikre kaptırmışız, bir de bakmışız ki sahiden her şeye tam da bitti dediğimiz anda yeniden başlamışız, olamaz mı? Denemek de mi olmaz peki? Yeni bir hüsranla karşı karşıya kalmak istemeyişlerimiz de olabilir, kendimizi her şeyin ve dahi kendimizin arkasına saklamak isteyişlerimiz de olabilir, olamaz demiyorum. Şunu söylemek gerekir ki yaşadığın her ne ise dünya üzerinde aynını veya çok yakın ölçüde benzerini yaşamış binlerce insan var, biliyor musun? Bunu diğer insanların acıları beni veya seni rahatlatsın diye hatırlatmıyorum burada, Allah başkalarının acıları ile neşelenenlerden de eylemesin bizi inşallah. Neden mi söyledim? Bu bahsettiğim binlerce insan sanıyor musun ki ızdırapları nedeniyle kapatıyor gözlerini dünyaya? Bir düşünelim bunu, ne dersin? Şimdi burada belirli bir istatistik paylaşamayacağım fakat dünya nüfusunun gitgide arttığını göz önünde bulunduracak olursak bir yerlerde öyle ya da böyle hayatına devam eden insanların olduğunu (yeni doğanları da unutmuyorum elbette) söylemek farzdır diyebiliriz. Bu durumda birkaç seçenek çıkıyor karşımıza:

Ya yaşadıklarımızı ve öngörülebilir yaşayacaklarımızı kabul edip çözümleriyle hayata tutunacağız ya da son nefesimizin ne zaman bizi bulacağını hatırımızda tutarak her dem boğazımızda geçmeyen bir düğümle yaşamaya çalışacağız. Birkaç seçenek daha var, onları anmıyorum burada.

Hayat kimi zaman elini bağlayan kader ağları ile örülebilir ama bununla birlikte elinde olan, değiştirebileceğin hadiseler de sunar sana. Mesela tam da şu anda derin bir nefes alarak hayatındaki şükür sebeplerini tefekkür etmek gibi.

Öyleyse hadi bir Bismillah çekelim ve tefekküre başlayalım, ne dersiniz?