İnsanı da Zaman Gibi İsraf Ettik

Elimize aldığımız ne varsa sahiplenme duygumuz ağır bastı çoğu zaman. Her şeyde bir “ben” olsun istedik. Koştuk durmadan, duraksamadan yol boyunca. Nefes almak dahi aklımıza gelmedi ölürüz korkusuyla. Yeri geldi, acının en derine işlediği vakit kapımızı çaldı. Tutunmaya çalıştık bi avuç dünyaya. Her gördüğümüz gölge, bize kapısını açan dünyaydı bir bakıma. Farklı renkleri vardı her bir pencerenin oysa. Güneş’in doğuşu bile farklıydı bir göz odada. Ağlayacak omuzlar bulduk gittiğimiz şehirlerde. Kahkahalar atıldı mai gökyüzünde. Anılar  biriktirmiştik  yazılan tüm mısralarda. Hani kan bağı olmayan insanlar da kardeşlerdi ya lugatımızda, şahit olduk buna bir bakıma. Öyle sandık, söylenen kelimelere inandık. Zamansa sanki düşmandı, geçmeyen kara sevda. Duvarlar gibi yüreklerde soğudu zamanla. Eskidi tüm eşyalar gibi yüzlerde. Maskeler düştü alınlardan. Her daim yanında olduklarımız, ihtiyacımız olduğunda yokluğa karıştı. Sarıldıklarımız, hançeri oldu elimizdeki yaraların. Biz, Yunus gibi sevdik yaratılan her bir canlıyı. Soframızdaki ekmeği paylaşmayı, görevimiz saydık. Biz öyle görmüştük, öyle devam ettirecektik. Mesafeler yoldan ibaret değildi ya, iki gönlün uzaklığını tahmin edememişlerdi söyleyenler. Vurulmaz dediğimiz ne varsa kırıldı ince yerinden. Olmazlara meyl ettik. Bu yüzden de hep birilerini kaybettik. Başımız her zaman sağ oldu. Kalbimizde öldürdük çoğu zaman maziyi. Aldık durmadan, hayatımızın merkezine tüm insanlığı. İsraf etmiştik insanları da zaman gibi. Fakat bu sefer kaybeden biz değildik. Hayatı tüm çıplaklığıyla gözler önünde yaşadık riyakar insanlarla. Anladık kıymetin kimlere verileceğini. İlmek ilmek işlediğimiz güven dolu limanımızda, yoldaşlarımız da yolumuza uygun olmalıydı bir bakıma. Sevgiye emek harcayanlar, karanlığımıza ışık tutmalıydı. Aynamızda yansıyan artık gerçek dostlarımız olmalıydı. Bundandır ki  bir kez daha inşa ettik yaşadığımız tüm şehri.