Kelimelerin Kifayetsizliği

Bu kadar mı önemli konuşmak, düşüncelerini sözle anlatmak… Gözlerle de konuşamaz mıyız? Böyle daha kolay değil midir ki? Göz göze gelince kelimelerden daha çok şey anlatmaz mıyız aslında? Kelimelerin yalanı var, gözler gerçeğe mahkûmdur oysaki. Gözler ne de çok şey ifade eder aslında. Akan yaşlar bazen hüznü bazen de sevinci simgeler. Sevince parlar, üzülünce söner bir fener gibi. Ya biriyle göz göze gelince kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde orda gözler devreye girer. İçimize akıtır her şeyi. Yaşadığımız sevinci de hüznü de. Aslında fikir ve gözler öylesine zıttır ki. İnsanı gözler ele verirken sözler saklamayı tercih eder. Fikirler içimizi kemirirken, gözler bizi anlarcasına gözyaşı akıtarak temizler içimizdeki çöküntüleri. Tek adresimiz olur gözler. Saklayamayız hiçbir şeyi, hapsedemez fikirler gibi gözlerde. Onlar her şeyi açığa vurmak zorundadır, ele verir bizi. Fikirler ne kadar kaçmak için çırpınsa da gözler bir kalkan gibi önüne çıkarak engeller. İnsanı insan yapan fikirlerindeki yalan değil gözlerindeki istemsiz gerçeklerdir. Gözlerin dilini bilmez kimse ondandır bu kadar hüzün, acı, keder… Anlamayız da hiç mi bakmayız hiç mi görmeyiz bir parçada olsa içimizin yansımalarını. Ah bir anlasak neler söyler neler anlatır sana o gözler. Anlarız o zaman hayatta kelimelerin ne kadar yetersiz olduğunu. Bazı şeylerin kelimelerle anlamlanmadığını… İşte o zaman kelimeler bile gereksiz gelir yaşadığın bu hayata. İnsanın gözleri öyle kelimelerle konuşur ki, dil onları telaffuz bile edemez.