Muamma

Sema Aydoğan
10 Kasım 2018 - 06:40

1 dk okuma süresi
-
0

Beynime nakşeden sessizliğin sonsuz uğultusunda gözlerimi açıyorum geceye. Leyl demiştik geceye, leyl-i baki; sonu gelmeyen, güne kavuşamayan leyl.

Kalbime nakşeden sözlerin tesiriyle, tahayyül ediyorum hayat denilen muammayı. Bulamıyorum cevapları, yitiriyorum avucumda tuttuğum peyderpey biriktirdiğim hatıraları. Lisanı mühürlenmiş bir bedbaht misali susuyor sözlerim. Bir kalabalık beynimin en ücra köşesinde sessiz bir vaveyla ile buluşuyor. Dünya bu nidaya kulak vermiyor, sağır ve dilsiz bir zavallı gibi öylece bakıp kalıyor.

Heyhat! Tam bu muammanın yakarışları inletiyorken dünyamı; bir şeyler, tanımlayamadığım bir şeyler kıpırdıyor içimde. Avuçlarımın içinde bir kelebek… Bırakıyorum… Arşa süzülürken o; ben de içimi, benliğimi, leylimi kaplayan o bedbahtı söküp atıyorum umarsızca. Leylim aydınlanıyor birden. Birden o kara perde çekiliyor aradan. Her yan uçsuz bucaksız bir beyaza bürünüyor. Göğe kaldırıyorum başımı, yüzüm yağmur damlalarının sesiyle buluşuyor…