Öğrendim Anlamını Yalnızlığın

Bir şeyi çok istemenin de zorlukları varmış. Öğrendim.

Usul usul yürüyorum, yorgun ve hırslı.

Masumca yaklaşıyorum insanlığa.

Öğrendim! En çok böyleleri hor görülürmüş.

Bilmezdim, öğrendim...

Sadece sevdim, yüreğimde yanan kor ateşin peşinden gittim.

Bu yolda her cefaya katlanmaya razıydı bu gönül.

Bunlar değil de yalnızlık yormuştu beni.

Sanki bütün dünya üzerime kılıç kuşanmış gibi.

Üşüyorum çok üşüyorum.

Hemde yakıp kavuran bir yaz gününde dahi.

Ya bir cam kenarında ya da bir bulunmaz kuytuda ağlıyorum.

Ulaşmıyor kimseye gözyaşlarım.

Sahi bilsinler de istemiyorum.

Susuyorum bağırışlara, yok sayılmalara...

Her şeye susuyorum.

Fakat sönmüyor içimin yangını.

Kendimi teselli etmek istemiyorum.

Değer vermekten değil,

Değer görmekten korkuyorum.

Duruyorum öylece bekliyorum, neyi beklediğimi bilmeden.

Hissediyorum ama göremiyorum.

Yeni doğan bebek kadar masum,

İnsanlık kadar günahkar.

Duyuyorum, bulamıyorum.

Okur, yazar.