Ölüm Öncesi Sessizlik

Bir yanım alabildiğine yalnız ,

Bir yanım olabildiğince kalabalık ve tedirgin.

Güneş de eskisi gibi güzel doğmuyor zaten.

Sabahları uyanıncaki o umut dolu günaydınları duymuyorum uzun zamandır.

Rutin planlar yapıp sadece bir kaçını uyguluyorum.

Bir eksiklik var içimde tarif edemedigim.

Deli Bir kuruntu ,

içimi kemiren...

Bir ikindi vakti aniden yorulduğumu farkediyorum.

Yüreğimde yersiz bir acı ,

Bir homurdanış , Garip..

İçimde yitip giden bir gençlik var.

Bir deli enkaz...

Önceleri Tutkuyla bağlandığım çoğu alışkanlıklarım olmasa da olur sanki.

Ahhh ben bu hallere düşecek insan mıydım aklım!?

Gözlerinin önünden kayıp gidiyor hayatım.

Ben gidiyor muyum peki?

Ne haddime!

Bir sağa bir sola savruluyorum zalim köhne duygularla

Hayatımın üzerinden imkansız kuşlar uçuyor sanki.

Bir adım sonrası uçurum hayallerimin..

Bahtsız bir hikayenin itip kakılan figüranı gibi umutsuz ve beklentisizim bu aralar.

Hikayemin neresinde olduğumu kestiremediğim her an tek bir soru , aklımdan geçen

Ben nereye gidiyorum?

Hatırlamam gereken şeyler var.

Düşünmem gereken.

Düşünmekten çatlayacak gibi başım

Ahhh! Deli başım!

Dışarı atıyorum kendimi çaresiz

Yine anlamsız bir çok şeyle karşılaşıyorum.

Bir o kadar da hayalkırıklığıyla...

Bir annenin öz evladını sokağa terketmesinin üzüntüsünü yaşıyorum bir süre.

Sonra bir babanın çaresizliği geliyor gözlerimin önüne.

Çocuguna istediği çantayı alamamanın derin acısını yaşıyor içinde.

Bir ayrılık hikayesiyle karşılaşıyorum arka sokakların tenha , yıkık köşesinde.

Birbirini delice seven iki insanın bir daha bir araya gelemeyecek şekilde ayrılışlarını izliyorum sessizce ürkekçe..

Anlamsızlıklar sarıyor etrafımı.

Yığınla hayalkırıklığı..

Başımı dayayıp bir duvarın dibine,

Çöküveriyorum soluğumun kesildiği her an.

Birşeylere geç kalmışlığın pişmanlığını yaşıyor içim.

Göğsüm sıkışıyor,

Nefesim kesiliyor.

Doğduğum topraklar

Acımı,

Sevincimi,

Sırlarımı paylaştığım bu memleket bana gurbet..

Bana düşman..

Bir insan bu kadar duyguyu aynı anda yaşayabilir mi ?

Ben yaşıyorum.

Önce bitmek bilmeyen halk dilinde can sıkıntısı denilen,

benim nezdinde ise içimin artık içime sığamadığı bir ruh halini yaşıyorum.

Sonra ise nesnelere yüklenen saçma anlamlarla hayat boyu mücadele ediyorum.