Şairane…

Her insanın hislerine dokunur aslında şiir ama farkında olan sever şiir ve şairi. Bir de en üzgün zamanlarımızda karşımıza çıkan iki mısra özetler tüm dertlerimizi. Nerden gelir diye sorulacak olursa içimizde bulunan bu şiir hassasiyeti kanaatimce fıtrattır. Çünkü her insan fıtrat üzere yaratılmıştır ve insan fıtratı her zaman şiirsel üslubun en güzel kullanım yerleri olan dört ilahi kitaptan beslenmektedir. Bunlar içerisinde en belirgin şiirsel üslup Kur’an-ı Kerim’de yer almaktadır.

Kur’an-ı Kerim’in, söz sanatlarını en iyi kullanan bir topluma meydan okuması ve onları bir benzerini getirmekten aciz bırakmış olması bunun en güzel kanıtıdır. Şiir yarışmalarının yapıldığı ve söyledikleri şiirlerle o dönemin en saygın insanları haline gelen şairlerin, ümmi bir insanın dilinde toplumu karanlıktan aydınlığa çıkaran bir kitabın ortaya çıkması ve bu kitabın yıllarca toplumları şekillendirip medeniyet haline gelmiş olması bizlerin etkileyici söz sanatları ve şiire olan bağlılığını artırmış olmalıdır.

Son yüzyılın şiirde üstadı olan Necip Fazıl bu konuda; şiir hangi konudan bahsederse bahsetsin gayenin Allah’ı aramak olduğunu savunmuştur ve “Allah’ın sır hazinesi Arş’ın altındadır ve bunun anahtarı da şairlerin diline verilmiştir“ der. Üstad’a göre şiir üstün manasıyla Allah’ı arayan bir alet olduğu için, ister güneşten bahsetsin, ister ağaçtan, isterse de çiçekten, her neyi anlatırsa anlatsın Allah’ın sonsuz sanatın da ki sonsuz mimarinin bir kapısından girip diğer kapısından çıkmaktır. Üzerine kitaplar yazılabilecek bu konuyu “Anladım işi, sanat Allah’ı aramakmış; Marifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış…“ mısralarıyla özetlemiştir.

İşte bu sebeplerdendir ki, insan yaratıcıya olan hasretine -inanmadığını söylese bile-  hep şiirlerde teselli bulmaya çalışır. Ve duyduğu iki mısra ömrüne özet olur. Bir kuşun kanadına şiirler yazar, bir rüzgârın sesinden şiirler dinler ve bir dilberin gözlerinde aşkı arar…