Sol Elim

Farklılık iyidir, güzeldir, ayrıcalıklıdır. Her insanın kendine ait özelliği, ayrıcalığı, bir farkı vardır ama bazıları doğuştandır, normal farklılıklardan da farklıdır. Bazen farklılık yalnızlıktır aslında.

Mesela benim farklı olan özelliklerimden biride solak olmam. Tamam, solaklık elbette bana has bir şey değil ama yine de az görülen, istisnai bir durumdur. Şimdi kendimi ele alarak bütün solakları temsilen konuşuyor veya yazıyor olayım. Biz solakları pek düşünen yok. Örneğin; sınıflardaki tek kollu oturakların veya sandalyelerin olması bize yapılmış büyük bir haksızlıktır, çünkü anladığınız gibi hep sağ taraflı sıralar vardır. Bu oturakların mucidine hem çok kızıyor hem de kendisini merak ediyorum. Sanırım solaklık diye bir kavram hayatında duymamış olmalı. Çünkü başka şekilde açıklayamayacağım.

Farklılıklar toplum arasında bazen hoş karşılanmaz insanların inançları bunun hoş karşılanmasına izin vermez. Mesela Amerika’nın Ohio eyaletinde solaklar lanetli kabul edilirmiş. Bu saçma inanış hala var mı bilemiyorum ve nedeni hakkında da pek bir fikrim yok. Bizim toplumda da inanç gereği hoş karşılanmaz, mesela ben yazı yazmaktan, yemek yemeğe kadar sol elimi kullanırım. Bir ara çok uğraştım ama asla kullanmayı başaramadığım sağ elimi, ne yemek yemek için kullanabiliyor ne de kalem tutabiliyorum, yani halis muhlis solağım. Sağ elime sanki hiç kalem veya kaşık- çatal yakışmıyor çok ters geliyor hatta ütü tutmak bile bir garip duruyor.

Ne kadar “ben de solağım ama yemek yiyebiliyorum” deseniz de ben başaramadım, başarılı olanları da yürekten tebrik ediyorum. Bu konuda artık çok uğraşmıyorum. “Allah beni solak yaratmışsa benim ne günahım var” deyip işin içinde sıyrıldığım bile oluyor.

Yanlış anlamayın yapmak istememekten, ya da kaçmaktan değil ama solaklık benimle dinim, inancım, yaratıcımla arama bu kadar girmemelidir. Mesafe koymamalıdır. Ayrıca bir solak olarak diyorum ki: “Hak yemek sol elle yemek yemek kadar konuşulmadı bu ülkede.”