Tevazu Toprağında Âdem…

Küçüktü. Şu koca kainatta zerre kadar sayılır mıydı ki?Bir âdemin ellerinden toprağa düşüveriyordu tek tek , kendisi gibi binlerce tohum.Toprağa düşen tohumlara baktı. Hallerine acıdı, çekip çıkarmak istedi onları oradan. Acıdığı hal kendisine de yaklaşmaktaydı. Hüzne boğuldu. Hem nedendi bu kadar aşağılanış? Niye toprağın karanlığına layık görülüyordu? Halbuki tazecikti, narindi, özeldi…Şu güzel yeryüzü,yüce dağlar varken neden toprak dedi?Üstünden geçen kuşlara bakıverdi bir an. Ah ne olurdu bir kuş olsa ?Nihayet alıverdi adem onu da avucunun içine. Yalvarabilirdi ademe. Ah ne olurdu sesini duysa?…İşte düşüverdi bedeni ademin ellerinden, nemli ve soğuk toprağa. Üstünü kapatıverdi adem ,yine o soğuk toprakla..Önce üşüdü,yadırgadı yerini. Ait olduğu,olması gereken yer burasıydı oysa. Anlayacaktı…

Bir gün başını çıkarıverdi topraktan o en çok istediği yeryüzüne. Lakin hâlâ anlayamamıştı neden toprağa düşmesi gerektiğini..Günler,haftalar,seneler geçirdi yeryüzünde. Bir ağaç oluverdi cılız bedeni. Artık kökleri sağlamdı. Göklere uzanıyordu dalları. O kuşların kanat çırptığı göğe…Bir zamanlar hasretle seyrettiği kuşlar konuyordu dallarına..Anlıyordu şimdi neden toprağa düşmüştü bedeni. Neden beklemesi gerektiğini..Şimdi anladı ki; toprağa düşmeyen tohum çürürdü…

Bir tohum misaliydi ademoğlu. Tevazu toprağına düşmese nasıl uzanacaktı dalları rahmetin göğüne…?Değil mi ki yeryüzünde mütevazi olanın gökyüzünde dereceleri artar,yükseldikçe yükselirdi…Kibri bürünen ise alçaldıkça alçalır,çürüyüp giderdi.Hem şu kainatta adem dışında hangi varlıkta kibir vardı?Görmeliydi insanoğlu..okumalıydı kainat kitabını.İnsan şerefli,değerli varlıktı. İzzetli olacaktı elbet. Lakin tevazu kanadı olmadan uçamazdı bu semâda…Yaratana karşı daim mahcup olmalıydı yüreği insanın..kullara da tevazu kanadını indirmeliydi.Unutmamalıydı ki tevazu Rabbe olan muhabbettendi ve dahi sadakattendi…