Tövbe Durağında Nefeslenmek
- Hasibe Barlas
- 9 Haziran 2018 - 13:31
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Soluk soluğa,
Nefes nefeseyim.
Bu yükü taşıyamıyorum.
Bazı yükler vardır;
Hafiflersin, onları taşıyınca.
Bazı yükler de vardır ki;
Pişman olursun taşıdığına.
Omuzlarıma düşen bu ağır,
Acımasız,
Değersiz,
Yükten bahsediyorum.
Taşımak zorunda olmadığımız;
Taşımamakla sorumlu olduğumuz.
Taşısakta bırakmaya layık olduğumuz
Yüklerden bahsediyorum.
Alnımızı,
Ve dahi kalbimizi karartan
Kirlerden bahsediyorum.
Secdede soluklanmaktan...
Bu ağır yükü,
Üzerimizden atmaktan bahsediyorum.
Kalbimizin sesini dinlemeliyiz.
Ve kalbimize dönmeliyiz.
Bize ait olmayan bu yükü taşımaktan
Bedenimize,
Ruhumuza,
Kalbimize,
Vicdanımıza,
Yani güzelliklerimize diyorum
İnsanlığımıza,
Adem oluşumuza,
Bu vebali daha fazla yüklememekten,
Bu ağır yükü indirmekten
Kalbimizi diriltmekten
Bahsediyorum.
Tövbe durağında nefeslenmek
Ve sevdiğine dönmekten,
Af dilemekten bahsediyorum.
İç sesimi susturamıyorum.
Tövbe...
Tövbe...
Tövbe...
Taşınmışlara,
Taşınmamışlara,
Taşınacaklara...
Bu ağır yükü taşıdığıma tövbe ediyorum.
Ah ediyorum.
Af diliyorum.
Günahtan bahsediyorum.
Etiketler
Yazar Hakkında
Hasibe Barlas
Deryada damla olma çabası...
Yorumlar