Turgut Uyar'ın Kan Uyku Şiirine Dair

Abdullah Kurt
29 Aralık 2018 - 07:13

1 dk okuma süresi
-
0

“Bir biz ikimiz varız güzel, öbürleri hep çirkin”

Ne güzel söylemiş Turgut Uyar. Kime hitap ettiğinden şüphe edilmez bir kararlılıkla kurulmuş bir cümle. Turgut Beyden çok özür dileyerek bu dizeleri tabiatımızın güzide başrol oyuncularından deniz ve toprağa atfetmek istiyorum.

Denizle empati kurarak okudum Kan Uyku şiirini. Sanki deniz bu şiiri, üzerine şehirler inşa edilerek istila edilmiş toprağa yazmış gibi. (Burada küçük bir not düşmek istiyorum. İstanbul ve boğaz, dünyanın en güzel istilası olabilir zannımca.)

“Bir korkuyorum yalnız kalmaktan” diyor bir de. Şu deniz gece olup baş başa kalmak istediğinde toprakla, insanlar bozuyor gecenin buğusunu. Gerçi insanlar da yalnız kalmak istiyor lakin denizin yalnızlığını bozarak. En güzel manzaralara ortak olmak istiyor insanlık. İşte yine denizin başına bela oluyor güzelliği.

Bu kadar hengamenin içinde toprak görmüyor denizin sevdasını; sevdasız kalıyor. Kendini betonlara teslim ediyor. Taşlaşıyor. Zaten Turgut Bey de bunu “Sarı topraktan testileri güneşte pişiriyorlar” diyerek itiraf ediyor.

Nihayetinde sevdalar en ücralarda, en derinlerde yaşanmayı hak ediyor. Dünyanın en insansız yerlerinde deniz toprakla en güzel aşkını yaşıyor. Bize ne kaldı buradan; yüreğimiz koca bir dünya. En ücrasında en derininde ve yüreğinizin en insansız yerlerinde yaşamak sevdamızı.

Yürek her ne kadar kalabalık olsada şu insanlar dünyasında “Bir biz ikimiz varız güzel, öbürleri hep çirkin.”