Ümit(siz) Misiniz?

Huzuru ararken caddeler boyu bir ara kendimi türbede buluyorum. Kalbim donmuş yağ kalıpları ile temessül halindeyken ayaklarım beni olmam gereken yere götürüyor. Türbe demek, yeşil demek; yeşil demek, hayat demek… Tam her şey bitti derken yeşili buluyorum işte. Görünürde yaşayan, hakikatte ölü ruhuma fatihalar okumuyor değilim; camiler, türbeler de ruhuma okumam gereken fatihaların hatırlatıcısı… Kaç fatiha okumalıyım ki ölü ruhum canlansın? Ölü ruhu canlandırması için Rabbe sığınıyorum.

Hani bir eşya alırız, içinden kullanma kılavuzu ile garanti belgesi çıkar. İlkin kullanımını öğrenmek için kılavuz incelenir, eşya kullanılır; aradan yıllar geçer onarımı mümkün bozulmaların mevcudiyetinde hemen garanti belgesini alır ve bayiye ulaşırız, benimki de o hesap işte.

Hor kullandığım ruhumun onarımını talep ediyorum Rabbimden. Süresiz garantili bir ruha sahibim. Zatını tüm teşbihlerden münezzeh tutarak kalbimi ve insanlığımı alıp huzuruna varıyorum bana şah damarımdan daha yakın olan Rabbimin. El açıyorum semaya, dualarımın hangi mübarek zaman dilimine bırakıldığını bilmeden ümit ediyorum. Ümit edebilmek ne güzel şey Allah’ım, ümit edememek ise nasıl çıldırtıcı… Kalbinden ümidi çalınmış insan ne bedbaht, ne bedbin! Fakat her şey zıttı ile mümkün olduğuna göre ümidin hasenatına kanaat getirebilmek de neden ümitsizlik batağında çırpınma ile mümkün olmasın?

Demem o ki, ümitsizliği neden tamamen kötü algılıyoruz? Bir şeylerin  yolunda gittiğine inanmak için ümitsizliği de birkaç doz tatmak gerekiyor. Bir bakalım ümitsiz iken benliğimiz ne ölçüde kıvranıyor. Bırakın her şeyi, ümitsizliğin tadına bakın. Dayanaksız Pollyannalarla irtibatınızı kesin, dayanağı sağlam ümitsizliklerinize koşun. İşte tam da burada şunu muhakkak belirtmeliyim ki ümitsizliğin dahi dozunu kararında ayarlamalıyız, doktorların naçizane tavsiyesi: “Fazla doz öldürebilir.” Unutmayın, sizi değil belki ama kalbinizi.

Tam her şey bitti dediğiniz anda secdeye eğilin, Allah’a sığının, ümidin sahibinin huzuruna varın.

Öyle edebi cümlelere falan gerek yok, siz olun, kendiniz olmak isteyin. Kul olarak gidin, ayakkabılarınızı ve her türlü tacınızı çıkarıp öylece bekleyin.